Blejtram - Agorafobia

Szczegóły: Kategoria: Nasze Fobie

Nasze Fobie

Agorafobia

Agorafobia to chorobliwy lęk przed otwartą przestrzenią.
( gr. agora- rynek plac, phobos- strach).

Lubię swój dom i lubię w nim być.
Czuję się tu dobrze i bezpiecznie.
Mam tu wszystko, co mi niezbędne do życia.

Wychodzę tylko wtedy, kiedy naprawdę muszę.

Nie lubię tłumu ludzi: ciasnoty, hałasu, chaosu. Przytłacza mnie to bardzo i wywołuje we mnie mocne poczucie zagrożenia. Boję się, że zniknę w tym głośnym, bezimiennym, drapieżnym wręcz tłumie i nie odnajdę się już jako JA...

Otaczają mnie zewsząd ludzie.
Mnóstwo ludzi!
Wszyscy- czyli tak naprawdę, to... nikt.
Nikt, kto byłby blisko mnie.
Dla mnie nie ma wśród nich nikogo, kto by mnie znał i wyciągnął do mnie rękę, gdybym potrzebowała pomocy.

W tłumie czuję się najbardziej samotna: niezauważona przez nikogo i nieistniejąca. To taki bardzo niepokojący dyskomfort, który błyskawicznie przeradza się w paniczny strach przed zagubieniem się i brakiem jakiejkolwiek pomocy.

Jeszcze gorzej czuję się w otwartej przestrzeni:
na wielkim boisku sportowym, na wzgórzu, rozległej łące czy w polu. Jeśli pomiędzy mną a tą ogromną pustą przestrzenią nie znajdę żadnego solidnego punktu zaczepienia drzewa, budynku czy płotu nawet- to gwałtownie brakuje mi oddechu, czuję w sobie bardzo mocne i szybkie bicie serca. Robi mi się gorąco i słabo.

Najgorsza jest duszność: brakuje mi powietrza i nic nie mogę na to poradzić- szybkie oddychanie nic nie pomaga. Duszę się ze strachu!

Jestem pewna, że jeśli byłabym w takiej sytuacji sama- umarłabym zaraz... W takich momentach czuję się oderwana od własnego ciała, od rzeczywistości, odrealniona. Wszystko wokoło jest inne, dziwnie, obce- wręcz nieprawdziwe, groteskowe.

To jest dużo silniejsze ode mnie: ogarnia mnie nagle i obezwładnia. Nie jestem w stanie się przed tym obronić, ani tego znosić.

Panicznie boję się tych sytuacji, ale muszę z tym żyć...

Śmiertelna sinusoida cz2

Śmierć Taty przerwała brutalnie ciąg jego życia przerywając jednocześnie radosny ciąg mojego... Z tą tylko różnicą, że jego życie się skończyło, a moje zostało zawieszone w pustce... po nim.. On był już spełniony - a ja wyrwana z kontekstu i zawieszona w bolesnej próżni... Żywa...

Jakby tego było mało, niespełna rok po śmiertelnym wypadku Taty, konał w męczarniach mój Dziadzio. Cierpliwie i cicho gasł na moich oczach dotknięty nowotworem. Mieszkaliśmy wtedy oboje w jednym pokoju, bo po śmierci Taty przeprowadziliśmy się do domu dziadków. Razem łatwiej...

Coś dla koneserów

Tak. Jestem koneserem dobrych chwil. Takich pozytywnych, lekkich, ciepłych i twórczych.

Spotykam bardzo dawno nie widzianą znajomą, rozmawiamy i okazuje się, że zetknęłyśmy się w optymalnie najwłaściwszym czasie a z naszego "przypadkowego" spotkania wynikło coś nieoczekiwanego i niezwykłego dla nas obu.

Rozważania nierozumiane

-Zabijmy wreszcie tego karpia, bo do kościoła trzeba już iść!

-A dajże mi kobieto spokój z tym rąbanym karpiem - niech żyje sobie chłopak wodny. Wypuszczę go zaraz do rzeki, to może umilkniesz wreszcie. Się uwzięła kobieta...

Endorfina niesprawności

Czy próbowałeś kiedyś przewalczyć jakąś swoją słabość czy niesprawność?

Tak tylko pytam...

Wiesz, czasem przeszkadza mi jakieś moje ograniczenie tak bardzo, że wkurzam się i wściekam jak pies. Miotam się, szarpię i czuję paskudnie bezradna.

Paskudne uczucie...

Radzę sobie z tym zależnie od stanu mojej duszy - czy psychiki jak ktoś woli.

- Czasem po wewnętrznej burzy i szarpaninie opadam z sił i tonę w bezradności. Pastwię się wtedy nad sobą okrutnie biadoląc nad własną słabością i ułomnościami. Tak bywa. Zapadam się wtedy najczęściej w czeluść zniechęcenia i pogrążam w mrokach beznadziei.

Artykuły - Nowości

Artykuły - Kategorie

Śmiertelna sinusoida cz2

Coś dla koneserów

Rozważania nierozumiane

Endorfina niesprawności