Lustra...

Patrzysz w lustro: wiesz, że to twoje odbicie - ale czasami udaje ci się spojrzeć na nie "z zewnątrz".

Wtedy widzisz prawie obiektywnie: smutne oczy, niepewne usta, skulona sylwetka...

Cała niewygodna prawda o tobie.

I pytasz sam siebie: dlaczego taki jestem? Skąd ta gorycz, niepewność i strach? Przecież mam dobre życie...

Przecież jest dobrze...

A może wydaje mi się tylko?...

- Jest ok.- mówisz sobie i idziesz dalej.

Potem patrzysz na swojego ojca, na mamę, dziadka, ciocię, przyjaciela, sąsiadkę - i łapiesz się na podobnych odczuciach.

W mediach jest to samo: pozytywne komunikaty, fajne wizje i opinie, ale gołym okiem widać - że nie do końca...

"Po tej drugiej stronie lustra" jest świat przeciwstawny - czy ten prawdziwy?

Sam już nie wiesz czasami...

Ale w lustrze przecież nie widzisz siebie, tylko swoje ODBICIE!... Siebie - czujesz wewnątrz. To co widzisz w lustrze, to tylko symbol samego ciebie. Etykietka. Teraz pomyśl o swoich rodzicach i dziadkach - pierwowzorach genetycznych ciebie samego.

Nosisz w sobie ich cechy - gdzieś głęboko "pod etykietką".

Jeśli dobrze się wpatrzysz w każdą z tych osób - a potem w siebie - zobaczysz w nich fragmenty, cząstki siebie samego: charakterystyczne ruchy i gesty; tendencje do zachowań, chorób, szczegóły wyglądu i usposobienia, a nawet charakteru - przejęte po rodzicach, dziadkach, pradziadkach... Pod wieloma względami JESTES ODBICIEM twoich przodków...

Stanowisz też pewnego rodzaju odbicie swojej własnej - PRZESZŁOŚCI.

Wszystko, czego doświadczyłeś, zaznałeś, co przeżyłeś - odbija się w tobie jak w tym lustrze właśnie.

Zostawia zawsze jakiś ślad mniej lub bardziej głęboki - podświadomy lub świadomy...

Po przeżytych złych doświadczeniach pozostają obawy, urazy, strach i żal. Po dobrych zaś pewność, stabilizacja, spokój oraz poczucie własnej wartości i spełnienia.

Wszystko to półświadomie nosimy w sobie każdego dnia naszego życia. Jesteśmy lustrami, w których odbija się dobro i zło; destrukcja i kreacja; słabość i siła; strach i odwaga; miłość i nienawiść...

Pomimo, że masz zwykłe nieciekawe życie - stanowisz nieskończone bogactwo! Skarbnicę!...

Nosisz w sobie niezwykłą Przestrzeń, Różnorodność i Bogactwo możliwości - tych fizycznych i tych psychicznych.

Z większości z nich nawet nie zdajesz sobie sprawy. Nie widzisz ich, nie zauważasz...

Swoją codzienność poświęcasz mało istotnym szczegółom: zdobywaniu zasobów pieniężnych, komfortowi życia, kamuflowaniu skutków upływu czasu, spełnianiu wymagań innych ludzi...

A GDZIE W TYM WSZYSTKIM JESTEŚ TY SAM?!!!...

Każdy z nas jest lustrem, w którym odbijają się oczekiwania i potrzeby, kaprysy i dążenia ludzi obok.

A może już czas, żeby przestać patrzeć na odbicie - i zauważyć oryginał?

Żeby lustro zaczęło BYĆ LUSTREM, a przestało identyfikować się z tym, co TYLKO odbija w sobie.

Może czas, żeby poznało własną niepowtarzalność: gładkość swojej powierzchni, jej wielkość i kształt, ożywczy chłód, twardość - i zaczęło się tym wszystkim cieszyć?...

Przede wszystkim ONO!

Lustro...

Taki gładki, płaski, błyszczący przedmiot - jest równie piękne jak inspirujące.

Potrafi skupiać w sobie promienie słoneczne i generować energię cieplną! Jest w stanie schwytać widmo promieniowania widzialnego i niewidzialnego!

Majstersztyk kreacji z niezbadanymi możliwościami... Mikrokosmos, tajemnica i nieskończoność... Składa się z prostych pierwiastków - tak jak ludzkie ciało.

Od własnego ciała wymagasz, żeby było ładne i sprawne; opalone, gładkie, kształtne.

ŻEBY PODOBAŁO SIĘ TOBIE I IMPONOWAŁO INNYM.

A zastanawiałeś się, co z tego wynika - że jesteś ładny, zgrabny i miły dla oka? No co?... Zazdroszczą ci, podziwiają cię, naśladują, chwalą, doceniają. Żywią tym twoją próżność.

A gdzie w tym wszystkim jesteś ty sam?

Ty i twoje własne potrzeby, pasje, instynkty nawet...?

Znajdź je, poczuj je i idź za nimi. TO JESTEŚ WŁAŚNIE TY!

Nie bądź lustrem - bądź sobą. Żyj własnym życiem, a nie czyimś. Własnymi oczekiwaniami - a nie ludzi wokół. Bądź sobą. Tylko sobą!

Zagraj główną rolę we własnym życiu - nie zadowalaj się statystowaniem.

Już czas, żeby lustro przestało odbijać życie i zaczęło BYĆ ŻYCIEM!

Widzę to co rano w swoim własnym...lustrze.